Oddział Zamknięty - Pokusy (cover)

Miarą tego, co jest złego, bzdurne ideały
Ciężkim dłutem mózgi kute — mózgi to nie skały
Jednym torem, jednym wzorem możesz tylko brać
Rozdzierane, rozszarpane, swoje kruche „ja”

Zwróć uwagę, jak na wagę mierzą Twoje słowa
Rozumujesz, kombinujesz, że aż boli głowa
Zahukana, okłamana czujesz się na co dzień
Nikt Ci nie powie, kiedy możesz znaleźć się na lodzie

Do wizjera zbliżam twarz —
O! To znowu ona, znów ją będę miał
Do tyłu patrzę, ślady bosych stóp

Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt

Znasz na pamięć, jak się łamie szóste przykazanie
A kto może wiedzieć to, że na tym poprzestaniesz
Bredni zwitek, autorytet chcą u Ciebie zdobyć
Już po fakcie, a tak uparcie chcą aniołka zrobić

Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt

Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt
Pokus nie zabije nikt

Pokus nie zabije nikt!